“Dit is mijn passie”

Mirre (24) studeerde verpleegkunde en liep haar eerste stage bij de afdeling somatiek van De Wijngaard in Bosch en Duin. Omdat ze ongewild vertraging opliep, kwam ze hier onverwacht terug voor haar laatste stage. “Die heb ik uiteindelijk in het hospice afgemaakt. Dat vond ik eerst heel uitdagend, ik was best bang dat ik er niet goed mee om zou kunnen gaan. Maar dat kon ik wel. Inmiddels werk ik hier drie jaar. Achteraf ben ik blij dat ik tegen die vertraging aan liep.”

“Ik denk dat er best wel wat vooroordelen bestaan over werken in een hospice. Dit is werk met een lach en een traan. Je maakt verdrietige momenten mee, maar ook hele mooie, dierbare momenten. Als je de laatste wens van een cliënt kunt helpen vervullen bijvoorbeeld.” Mirre neemt haar werk niet mee naar huis, vertelt ze. “Ik kan dat gescheiden houden. Een professionele houding is belangrijk. Als er op de ene kamer net iemand overleden is, en op de andere kamer vraagt iemand om wat te drinken, dan mag diegene niet aan jou merken wat je achter die andere deur meegemaakt hebt. Als iemand zegt ‘Ik heb eigenlijk geen idee wat er hier allemaal gebeurt’, dan zie ik dat als een compliment.”

“Als ik aan het einde van een dienst rapporteer wat er gebeurd is, kan ik het daarna loslaten en met een gerust hart in vertrouwen overdragen aan mijn collega’s. Natuurlijk is het voor een 24-jarige wel eens lastig, maar ik kan altijd terecht bij het team om daar over te spreken. We nemen als collega’s daar tijd en ruimte voor, en we doen aan intervisie.” Het teamgevoel onder de collega’s is sterk, vindt ze. “Onlangs hebben we als hospice het PREZO-keurmerk behaald, dat was echt een teamprestatie.”

“Iedereen is hier welkom, wel hebben we vanuit onze identiteit onze grenzen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een actieve euthanasiewens. Vanuit de christelijke identiteit van Accolade Zorg hebben we bepaalde normen en waarden.” Mirre voelt zich daar fijn bij. “Het geloof is belangrijk voor mij. Ik vind er steun in en het is prettig dat ik er met mijn collega’s over kan praten. Het geloof is hier in alles aanwezig. Ook in ons werkoverleg heeft het een plekje.”

“Ik hoop hier nog een tijdje te mogen blijven. Ik ben er zelfs voor verhuisd”, lacht ze, “want ik woonde in de buurt van Zwolle en het reizen was niet te doen. Nu wil ik vooral werkervaring opdoen, maar ik zie voldoende doorgroeimogelijkheden. Wie weet voel ik ooit die ambitie. Leren kan hier trouwens altijd: binnenkort start ik met een verdiepende scholing.”